سه شنبه بیست و ششم مهر 1384 -- 13:6
راستشو بگو......
آهای آهای عاشقی کو؟به دستاش عادت بکنم یه قلب پاک و ساده که اونو عبادت بکنم تو این همه مجسمه،روراستی نیست،وفا کمه نگاه به خنده ها نکن،خنده هاشونم از رو غمه کنار هم نشستن و فاصله شون هزار دله به همه میگن که عاشقن،باورش اما مشکله وقتی که خاموشه لبا،فریاد لبا و تن یه معجزه است ببین تو این زمونه ،گل بازیچه دست همه اس آهای آهای عاشقی کو؟یه عاشق راست راسکی که وعده هاش نباشه مثل همه پوچ والکی بیاد کنار من باشه،همیشه یاورم باشه،شاید یه روز دوباره ،معنی عشق باورم بشه......!
			+    کتایون  |

 

			یکشنبه دهم مهر 1384 -- 0:54
نمی خواهم زنده بمانم......
دیگر نمی خواهم زنده بمانم و همانند کاریکاتوری رقصان ملعبه دست شما ها گردم من با آغوش باز به استقبال مرگ می شتابم و این دنیای تزویر و ریا را برای شما می گذارم دنیایی که خود خواهی و امیال سرکش حیوانی بر قلب های پاک و بی آلایش ترجیح دارد دنیایی که پاکی و شرافت را با ترازوی پول و مقام می سنجد و هر که اینها را نداشت در گروه بندی انسانها جایی ندارد............
			+    کتایون  |

 

			جمعه هشتم مهر 1384 -- 2:58
خدایا......
دل از سنگ باید که از درد عشق ننالد، خدایا، دلم سنگ نیست مرا عشق او چنگ اندوه ساخت که جز غم در این چنگ آهنگ نیست به لب جز سرود امیدم نبود مرا بانگ این چنگ خاموش کرد چنان دل به آهنگ او خو گرفت که آهنگ خود را فراموش کرد نمی دانم این چنگ سرنوشت چه می خواهد از جان فرسوده ام کجا می کشانندم این نغمه ها که یکدم نخواهند آسوده ام دل از این جهان برگرفتم،دریغ هنوزم به جان آتش عشق اوست در این واپسین لحظه های زندگی هنوزم در این سینه یک آرزوست دلم کرده امشب هوای شراب شرابی که از جان بر آرد خروش شرابی که ببینم در آن رقص مرگ شرابی که هرگز نیایم بهوش مگر وارهم از غم عشق او مگر نشنوم بانگ این چنگ را همه زندگی نغمۀ ماتم است نمی خواهم این ناخوش آهنگ را.....
			+    کتایون  |

 

			پنجشنبه هفتم مهر 1384 -- 1:55
وصیت.....
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:من میشناختم او را نام تو را همیشه بر لب داشت حتی در حال احتضار، آن دل شکسته آن زن بی قرار . روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:او پاک زیست پاک تر از چشمه های نور همچون زلال اشک یا چون زلال قطرۀ باران به نو بهار آن کوه استقامت آن کوه استوار وقتی به یاد روی تو بود می گریست . روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:او آرزوی دیدنت را داشت حتی برای لحظه ای از عمر خویش اما برای دیدن تو چشم خویش را آن چشم پاک را پنداشت، آلوده است و لایق دیدار یار نیست . روزی اگر سراغ من آمد به او بگو: آن لحظه ای که دیده بر هم بست آن نام خوب بر لب لرزان او نشست .(نام .....) شاید روزی اگر..... چه؟ او؟ نه، آه...... هرگز، نمی آید.....
			+    کتایون  |

 

			پنجشنبه هفتم مهر 1384 -- 1:54
مرا باز گردان.....
کسی با سکوتش، مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد . کسی با نگاهش، مرا تا درندشت دریای خون برد . مرا باز گردان، مرا ای به پایان رسانیده، آغاز گردان!
			+    کتایون  |

 

			چهارشنبه ششم مهر 1384 -- 20:23
درخت عمر.......
دیدم درآن کویر درختی غریب را محروم از نوازش یک سنگ رهگذر تنها نشسته ای، بی برگ و بار، زیر نفس های آفتاب در التهاب، در انتظار قطرۀ باران در آرزوی آب . ابری رسید، چهرۀ درخت از شعف شکفت . دلشاد گشت و گفت: ای ابر، ای بشارت باران! آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟! غرید تیره ابر، برقی جهید و چوب درخت کهن بسوخت! چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر ای کاش، خاکستر وجود مرا با خویش، می برد باد، باد بیابانگرد . ای داد، دیدم که گردباد حتی خاکستر وجود مرا، با خود نمی برد .
			+    کتایون  |

 

			دوشنبه چهارم مهر 1384 -- 2:29
تو و من .....
تویی خجسته فال و من پرم ز التهاب و تب                            تو از نژاد برتری من از تبار تار شب تو نور مطلقی من در انزوا نشسته ام                          تو جلوه وجاهتی من از زمانه خسته ام اگر چه دل سپردهام به گرمی نگاه تو                         نمانده گر چه مأمنی مرا جز به پناه تو من و وصال تو؟چه خواب شاعرانه ای                        تو دل شکسته ام ؟چه سهم ظالمانه ای چگونه ارمغان کنم تو را بهشت آرزو؟                       در این جهنم زمین در این سرای فتنه جو قسم به سوز نای و نی!قسم به مرگ و فاصله                       اگر روی نمی کنم زبی وفاییت گله برو ولی بدون تو چه حاصل از نفس مرا؟                       برای رفتن از زمین همین بهانه بس مرا برو ولی نظر مکن دگر به دیده ترم                       نه... این چنین نرو بمان چگونه از تو بگذرم؟ به خاطر وصال من دگر تو در زمین نمان                        اگر بنا به رفتن است مرا ببر به آسمان!
			+    کتایون  |

 

			جمعه یکم مهر 1384 -- 14:50
اسمان سربی رنگ من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ . میپرد مرغ نگاهم تا دوروای باران پر مرغ نگاهم را شست . خواب رویای فراموشی هاست ! خواب را دریابم ، که در ان دولت خاموشی هاست . من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم . بی تو در می یابم ، چون چناران کهن از درون تلخی واریزم را . کاهش جان من این شعر من است . آرزو می کردم ، که تو خوانندۀ شعرم باشی راستی شعر مرا می خوانی؟ نه، دریغا ،هرگز، باورم نیست که خوانندۀ شعرم باشی . کاشکی شعرمرا می خواندی!
			+    کتایون  |