تبليغاتX
::: بر باد رفتــــــه :::
 

 

 

 
 

چه کسي خواهد ديد .... چه کسي خواهد گفت .... که چگونه از دم حادثه‌ها .... در تهاجم مي‌شکنند عاطفه‌ها .... و تمام خاطرات زندگي .... از بلنداي هراس انگيز خشم .... ناجوانمردانه در قعر حماقت سرنگون مي‌گردند

 

 
   
         شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386 -- 19:9   

 

 
            مرگ و افسانه ...!
 
     

در غریبی ناله ها کردم کسی یادم نکرد

                  در قفس جان دادم و صیاد آزادم نکرد

                           ضربه مردم چنان از زندگی سیرم نمود

                                            آرزوی مرگ کردم ، مرگ هم یادم نکرد !!!

                                                         *******

                                           یک روز رسد غمی به اندازه کوه

                              یک روز رسد نشاط به اندازه دشت

                   افسانه ی زندگی چنین می باشد

در سایه کوه باید از دشت گذشت !!!

 
    +    کتایون  |