::: بر باد رفتــــــه :::

چه کسي خواهد ديد .... چه کسي خواهد گفت .... که چگونه از دم حادثه‌ها .... در تهاجم مي‌شکنند عاطفه‌ها .... و تمام خاطرات زندگي .... از بلنداي هراس انگيز خشم .... ناجوانمردانه در قعر حماقت سرنگون مي‌گردند

			چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386 -- 16:12
گل سینه ...!
تا در این دهر دیده کردم باز گل غم در دلم شکفت به ناز بر لبم تا که خنده پیدا شد گل او هم به خنده ای وا شد هر چه زمانه بر من می افزود گل غم را از آن نصیبی بود همچو جان در میان سینه نشست رشته عمر ما به هم پیوست چون بهار جوانیم پژمرد گفتم این گل ز غصه خواهد مرد یا دلم را چو روزگار شکست گفتم او را چون من شکستی هست می کنم چون درون سینه نگاه آه از این بخت بد چه بینم آه گل غم جلوه خویش است هر نفس تازه تر از پیش است زندگی تنگنای ماتم بود گل گلزار او همین غم بود او گلی را به سینه من کاشت که خزانش بهاری نخواهد داشت...!
			+ کتایون \|