تبليغاتX
::: بر باد رفتــــــه :::
 

 

 

 
 

چه کسي خواهد ديد .... چه کسي خواهد گفت .... که چگونه از دم حادثه‌ها .... در تهاجم مي‌شکنند عاطفه‌ها .... و تمام خاطرات زندگي .... از بلنداي هراس انگيز خشم .... ناجوانمردانه در قعر حماقت سرنگون مي‌گردند

 

 
   
         سه شنبه بیست و پنجم دی 1386 -- 1:41   

 

 
            درخت پیر ...!
 
     

یک درختِ پیرم و سهم تبرها میشوم

                        مرده ام، دارم خوراکِ جانورها میشوم

                                                    بیخیال از رنجِ فریادم تردّد میکنند

                                                                               باعث لبخندِ تلخِ رهگذرها میشوم

با زبان لالِ خود حس میکنم این روزها

                      همنشین و هم کلامِ کور و کرها میشوم

                                        هیچکس دیگر کنارم نیست، میترسم از این

                                                                             اینکه دارم مثل مفقودالاثرها میشوم

عاقبت یک روز با طرزِ عجیب و تازه ای

                       میکُشم خود را و سرفصلِ خبرها میشوم ...!

 
    +    کتایون  |